Wszystko jest dokładnie ze sobą zestrojone, chociaż wcale tego nie zauważamy, a nawet powiem więcej, widzimy coś dokładnie odwrotnego niż jest faktycznie i stosujemy wewnętrzne metafory by cokolwiek zrozumieć z tego, co się dzieje w naszym życiu, co nas spotyka, co dostrzegamy w otaczającej nas rzeczywistości.
Bo niby jak zrozumieć, że choroba jest czymś, co ma związek z fenomenalnym połączeniem wszelkich pozytywów, jakich nie dostrzegamy, choć odgrywają decydująca rolę w różnych sekwencjach istnienia?
Niby banalne porównanie...ale skoro wszystko jest ze sobą idealnie zestrojone i nie ma w tym żadnych niekonsekwencji, to rodzi się pytanie: po co choroby, cierpienie, ból, smutek, wszelkie traumy, dramaty ....można wyliczać bez końca, no po co to wszystko?
Skoro nawet nie wiemy jak to się dzieje, że informacje, które do nas docierają choćby przez oko są w niewielkim stopniu przez nas odczytywane, w jakimś fragmentarycznym stopniu z tego, co możemy odebrać, dlaczego nie wszystko odczytujemy?
Proste, bo tak mamy nastawione swoje "odbiorniki", tak jesteśmy "zaprogramowani" , inaczej pęklibyśmy z nadmiaru przyjemności. Wiem, że brzmi to abstrakcyjnie, absurdalnie i nawet totalnie bezsensownie, a może też idiotycznie, ale jest możliwość sprawdzić o czym mówię.
Nie jesteśmy tylko tym, co widzimy w lustrze, co odczuwamy, co myślimy, bo to zaledwie strzępek informacji ze stanem faktycznym. Rozwój człowieka to nie fizyczne zmiany ewolucyjne, czyli nie kropeczka nad "i", ale cały alfabet na 10 poziomach rozumienia i Zrozumienia, czyli odczucia połączonego z przenikaniem, z oddzieleniem od pozornego życia i nieprawdziwej przyjemności..
Jutro przeczytam ponownie, przemyślę....może coś zmienię ;)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz