Przyjemności jakie znamy, są chwilowe, trwają tylko przez jakiś czas, zwykle mają krótki żywot, jeśli nie są ciągle zasilane.
O ile to nas zadowala ok.
Koniec czytania.
....ale z reguły te chwilowe uniesienia nie wystarczają nam i szukamy nowych celów/wyzwań, które spełnią nasze oczekiwania, nasycą nas skutecznie jak najdłużej.
I tu zrzucam zasłonę, i mówię: to myślenie to są złudzenia, nasze wyobrażenia, które mają swoje ograniczenia. Tak, tak, ograniczenia przez odbiór 5 zmysłów.
...że niby można rozwinąć 6, który da więcej...inne odniesienie do życia, itd...
Na takiej płaszczyźnie myślenia 6 zmysł to kontynuacja 5 pozostałych, z końcowym efektem bezsprzecznego szukania dalej.
Owszem, 6 zmysł trzeba rozwinąć, ale nie w tym myśleniu, w jakim tkwimy teraz.
Dążenie do spełniania swoich pragnień i szukanie nowych , niby ważniejszych, najważniejszych celów to tak jakby bieganie w kółko, a z tego błędnego koła wyrwać się o własnych siłach nie sposób.
Uderzenie boli ( wyrwanie zęba bez znieczulenia zwykle też), a uświadomienie sobie, że bez korzyści nie zrobię nic, jest tak trudne do przyjęcia, jak oczekiwanie kata na grzeszną duszę.
Czyli z tego wniosek, że jesteśmy tak bardzo zniewoleni przez chcenie tego, czy tamtego, że nie potrafimy sami wyrwać się z tych wiązadeł i tkwimy, i szukamy nowych doznań choć ciągle nam z tym źle. Oszukujemy siebie, korzystamy z różnych terapii, praktyk i ciągle nic, boli.
Wciąż możemy powiedzieć, że do końca nie mamy tego, czego chcemy, nawet gdy w tym momencie nie odczuwamy cierpienia.
Czy jest wyjście z tej paranoidalnej sytuacji? Tak!
Czy proste?
Nie, ale jest.
Bo tylko gdy jesteśmy już na tyle dojrzali duchowo, że nie wystarcza nam spełnianie siebie, możemy zawołać, zapłakać, zakrzyczeć...i wtedy pojawia się pomoc.
Jesteśmy stworzeni dla przyjemności, tylko nie pojmujemy w czym tkwi sedno, a bazując na skutkach nie mamy możliwości dotrzeć do CELU.
dojrzali duchowo- warto wyjaśnić termin, ale innym razem ;) na dzisiaj finał pisania
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz